Natalia Grych
Duch Święty
Według Katechizmu Kościoła Katolickiego Duch Święty jest trzecią osobą Trójcy Świętej, współistotny Ojcu i Synowi, z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę. Do Trójcy Świętej należą Bóg Ojciec, Jego Syn Jezus Chrystus oraz Duch Święty. Ten ostatni jest niewidzialny, lecz można go poznać poprzez działanie. Jedne z pierwszych działań w Nowym Testamencie przejawiają się podczas Chrztu Jezusa Chrystusa, Jego Przemienienia, a także podczas Pięćdziesiątnicy, kiedy to przybierając postać ognistych języków Duch Święty został zesłany na Apostołów. Jezus nadawał Mu różne imiona. „Paraklet”, co tłumaczone jest jako „Pocieszyciel”. Nazywał go również „Duchem Prawdy”.
Duch Święty odgrywa bardzo ważną rolę w Kościele. Oświeca on ludzkie umysły i serca. Pomaga rozpoznać i uznać ludzkie grzechy, a także przypomina i pozwala poznawać wiarę, fakt, iż Jezus jest Synem Boga. Prowadzi On człowieka przez życie, inspiruje i umacnia. Ponadto, modli się za ludzi do Boga i jest tym, który jedna wszystkich: ludzi między sobą i ludzi z Bogiem. To drugie zwłaszcza, gdy przemienia chleb i wino w ciało i krew Chrystusa w Eucharystii.
Chrześcijanie otrzymują od Ducha Świętego siedem darów. Dar mądrości, czyli dobre wykorzystanie nabytej wiedzy, zwłaszcza o tym kim jest Bóg i kim jest człowiek sam w sobie. Dar rozumu pomaga podejmować właściwie decyzje w różnych sytuacjach życiowych. Dar rady, który oznacza danie sobie rady w danej sytuacji. Dar męstwa natomiast pomaga w utrzymaniu siły, wytrwałości i męstwa podczas różnych kryzysów czy trudności. Dzięki darowi umiejętności człowiek współpracuje z Bogiem w procesie tworzenia. Dar pobożności pomaga przeżywać życie po Bożemu, a dzięki darowi bojaźni Bożej dba się, by Bóg był na pierwszym miejscu w życiu człowieka.
Dodatkowo Duch Święty posiada dwanaście owoców, które może dać człowiekowi, o ile ten będzie chętny do współpracy z Bożą łaską. Owoce te to miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wspaniałomyślność, łaskawość, wierność, skromność, wstrzemięźliwość oraz czystość.
Historia
Budowę siemianowickiego kościoła w dzielnicy Bytków rozpoczęto 14 marca 1977 roku. Mówiąc ściślej w miesiącach wiosennych zajmowano się pracami przy ogrodzeniu, oświetleniu placu budowy, wyrównaniu terenu itp. 10 lipca tego samego roku plac budowy został poświęcony przez biskupa Czesława Domina, a dzień później wydano oficjalne pozwolenie na budowę świątyni.
25 lipca 1978 roku ks. Konrad Zubel został mianowany odpowiedzialnym za dalszą budowę, a 3 września poświęcono tymczasową kaplicę i odprawiono mszę świętą. Zakończenie robót we wnętrzach budynków parafialnych nastąpiło 18 listopada 1978 roku. 17 grudnia natomiast został wmurowany kamień węgielny podczas uroczystej mszy odprawionej przez biskupa Herberta Bednorza.
1 sierpnia 1980 roku nastąpiło powołanie parafii Ducha Świętego na mocy dekretu biskupa ordynariusza. W listopadzie tego samego roku odbyły się pierwsze misje święte, a 20 grudnia biskup Bednorz poświęcił kościół. Warto zaznaczyć, że miejsca namaszczenia krzyżmem świętym można dostrzec do dziś. Namaszczenia zostały wykonane na kolumnach, które podtrzymują empory kościoła i dzisiaj na owych kolumnach widnieją krzyże w każdym miejscu namaszczenia. Należy również wspomnieć, iż 25 grudnia, podczas pasterki, ks. Dziekan Stanisław Sierla przedstawił nowego proboszcza parafii: ks. Konrada Zubla.
Na przestrzeni lat kościół rozbudowywał się. W marcu 1981 sprowadzono dzwony: św. Jana Nepomucena, Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Stanisława Kostki. Konsekracja dzwonów natomiast miała miejsce 21 maja. W latach 1993–1995 trwała modernizacja wieży kościelnej oraz rozpoczęto planowanie i wykonanie Drogi Krzyżowej. W 2000 roku zakończono montaż organów, a 11 października poświęcono zarówno organy, jak i Drogę Krzyżową. W kolejnych latach wykonano strop kościoła i zamontowano witraże według projektu Anity Benish-Judy. Prace zakończono w 2006 roku.
26 lipca 2009 roku ks. Tomasz Kopczyk został nowym proboszczem, zastępując ks. Konrada Zubla. W 2010 roku zorganizowano misje święte oraz festyn parafialny. W październiku ks. Zubel został honorowym obywatelem Siemianowic, a parafianie ufundowali tablicę upamiętniającą jego posługę. Warto również zaznaczyć, iż w 2012 roku parafia otrzymała relikwię św. Faustyny, natomiast w 2014 roku relikwie św. Pio i św. Maksymiliana Kolbego.
Wnętrze
Gdy wchodzimy do świątyni, od razu wzrok przykuwa ołtarz główny. Na ścianie nad tabernakulum widnieje ogromna figura złotej gołębicy, która symbolizuje Ducha Świętego. Obok prezbiterium, po lewej stronie, stoi figura Matki Bożej, natomiast po prawej stronie znajduje się figura Jezusa Miłosiernego. Warto tutaj wspomnieć o kaplicy Jezusa Miłosiernego, której wejście znajduje się obok Jego figury. W kaplicy stoi telewizor, który ukazuje transmisję mszy świętej na żywo.
Kościół posiada przestronne empory. Na ich przedpiersiach widnieje Droga Krzyżowa, którą wykonał rzeźbiarz Mirosław Kiciński. Organy piszczałkowe, projektu Krystiana Laske, znajdują się naprzeciw ołtarza. Pod prawą emporą znajdują się wcześniej wspomniane relikwie. św. Faustyny, św. Pio i Św. Maksymiliana Kolbego. Godny uwagi jest fakt, iż świątynia posiada wśród relikwii kamień z Golgoty.
Wspólnota
Warto wspomnieć, iż w kościele Ducha Świętego działają różne grupy parafialne. Są to między innymi Dzieci Maryi, Żywy Różaniec, Schola, Legion Maryi, Mężczyźni św. Józefa… Jeżeli ktoś byłby zainteresowany spotkaniem z daną grupą, na stronie internetowej parafii Ducha Świętego widnieją informacje, kiedy dana grupa parafialna się spotyka. Każde spotkanie to świetna okazja do integracji i dzielenia się wiarą z innymi ludźmi.
Wyświetl większą mapę
